چهار تارگت مثلث و قاعدهٔ ناحیهٔ خروج

🌱 توضیح ساده

مثلث چهار تارگت دارد. این چهار تارگت از تقسیم ارتفاع مثلث روی خطوط نواحی به دست می‌آیند و روی نمودار به‌صورت چند خط افقی پلکانی دیده می‌شوند: TP1، TP2، TP3 و TP4. مهم‌ترین نکته همان قاعدهٔ همیشگی است — برای اندازه‌گیری ارتفاع فقط بدنهٔ کندل‌ها را حساب کنید و سایه‌ها را حذف کنید.

اما چیزی که این روش را از آموزش‌های رایج جدا می‌کند این است: شما خودبه‌خود هر چهار تارگت را ندارید. اینکه چند تا از این چهار تارگت را انتظار داشته باشید، به ناحیه‌ای بستگی دارد که شکست در آن رخ داده است.

قاعده در سه خط: خروج از نواحی یک تا سه بی‌اعتبار است و اصلاً وارد نمی‌شوید. خروج از ناحیهٔ چهار، TP1 را به‌صورت مطلق و حداکثر TP2 را می‌دهد. خروج از ناحیهٔ پنج، هر چهار تارگت را می‌دهد — با این استثنا که در تایم روزانه و بالاتر معمولاً تا TP3 احترام گذاشته می‌شود، نه TP4.

📘 توضیح متوسط

برنامهٔ ورود هم با ناحیه تغییر می‌کند. جدول چک‌لیست کتاب این را روشن می‌گوید: در خروج از ناحیهٔ چهار، با بیست درصد سرمایه وارد می‌شوید و در TP2 ریسک‌فری می‌کنید. در خروج از ناحیهٔ پنج، هشتاد درصد در شکست و بیست درصد در پول‌بک یا الگوی کوچک بعدی وارد می‌شود و در TP4 اصل سرمایه خارج می‌شود. برای کنج با خروج از ناحیهٔ چهار، TP2 مطلق است و با بیست درصد سرمایه وارد می‌شوید.

اصل دهم یک نکتهٔ رفتاری اضافه می‌کند که در عمل خیلی به کار می‌آید: نوع حرکت مهم است. اگر قیمت از ناحیهٔ پنج خارج شود و تا TP2 برود، معمولاً از سرعتش کم می‌شود و قدرت ادامه ندارد؛ برای رسیدن به تارگت آخر باید دوباره یک مثلث یا پرچم بسازد و دورخیز کند. پس اگر بعد از TP2 دیدید قیمت وارد یک الگوی کوچک شد، این نشانهٔ بدی نیست — نشانهٔ همان دورخیز است.

یک قاعدهٔ ظریف دربارهٔ سقف تارگت هم هست. وقتی نک مثلث شکل می‌گیرد و بازار یک سمت را انتخاب می‌کند، نهایتاً به اندازهٔ ناحیهٔ ۴ و ۵ برایش ارزش قائل می‌شویم. در بیشترین حالت می‌توان کل طول مثلث را هدف گرفت، اما توصیهٔ کتاب این است که تارگت از ناحیهٔ ۴ و ۵ بیشتر نباشد.

و نکته‌ای که در مدیریت پوزیشن به دردتان می‌خورد: خط ممتد نوک مثلث و همهٔ TPها نقش حمایت و مقاومت دارند. کتاب نمونه‌ای دارد که در آن قیمت پس از لمس TP4 برگشت، در تلاش بعدی نتوانست از مقاومت همان TP عبور کند، به مثلث بازگشت، دوباره شکست و به اندازهٔ TP4 ریزش کرد. یعنی تارگت‌های قبلی خودشان سطح‌های آیندهٔ بازار می‌شوند.

🔬 توضیح تخصصی

این ساختار یک ویژگی دارد که آن را برای سنجش بسیار مناسب می‌کند: یک پیش‌بینی مشروط و قابل ابطال می‌سازد. «اگر شکست در ناحیهٔ چهار باشد، TP1 محقق می‌شود و TP2 حداکثر است» جمله‌ای است که می‌توان روی صد نمونه شمرد و درصد تحققش را گزارش کرد. بیشتر مدعیات تحلیل تکنیکال این خاصیت را ندارند.

اگر بخواهید این را درست بسنجید، سه چیز را باید از پیش قفل کنید. یک، قاعدهٔ ترسیم و نقطهٔ صفر (درس قبل). دو، تعریف «تحقق تارگت»: آیا لمس کافی است یا باید کندل آن‌سوی تارگت بسته شود؟ سه، افق زمانی: تا چند کندل بعد از شکست، تحقق را می‌شمارید؟ بدون این سه، هر عددی که بیرون بیاید قابل دفاع نیست، چون می‌توان با تغییر تعریف آن را بالا و پایین برد.

نکتهٔ چهارم و مهم: ساختار پلکانی تارگت‌ها به‌طور طبیعی نرخ برد بالا و سود کوچک تولید می‌کند. TP1 نزدیک است و اغلب لمس می‌شود؛ TP4 دور است و کمتر. اگر در گزارش‌گیری فقط «رسیدن به TP1» را برد بشمارید، به وین‌ریت بسیار بالایی می‌رسید که دربارهٔ سودآوری چیزی نمی‌گوید. معیار درست، امید ریاضی کل است: مجموع سود و زیان واقعی بر تعداد معاملات، با همان برنامهٔ خروجی که از پیش اعلام کرده‌اید.

نکتهٔ پنجم: خود کتاب جایی هشدار می‌دهد که «اعلام تارگت دقیق و مطلق کاملاً اشتباه است». این یک هشدار درونی ارزشمند است. تارگت در این روش یک ناحیهٔ انتظار است، نه یک عدد قطعی؛ و قرار نیست همیشه محقق شود.